Drama Ronalda Harvuda „Garderober” donosi priču o odnosu slavnog glumca i njegovog vernog garderobera. Preplićući teme sujete, odanosti, kao i ljudske prolaznosti prepoznajemo šta se sve dešava na daskama koje život znače, posle ili pre aplauza, unutar ljudi koji su pozorištu posvetili sve, pa i sam život. Od maja ovo delo se nalazi na repertoaru Jugoslovenskog dramskog pozorišta, u režiji Paola Mađelija.
Ovo je jedna od onih predstava u kojim vreme protiče sporo, bez naznake šta od njega možemo da očekujemo. Ta sporost može na trenutke predstavu činiti monotonom, ali je u ovoj izvedbi fokus pre svega na glumcima, a ne na samoj radnji, ili se barem tako čini nakon odgledanih prvih scena. Radnja postavlja glumca u središte pozornice, preispitujući njegovu odanost i opsesivnu vezanost za likove koje igra i koje ponekad i van nje oživi. Publika najviše voli predstave u kojim se govori o glumcima, ali i o njoj, toj neraskidivoj vezi gledališta i scene – nešto slično kao u predstavi „Putujuće pozorište Šopalović”, koja se izvodi na istoj sceni. I u jednoj i u drugoj podudara se vreme, dok je geografski prostor drugačiji.
Paolo Mađeli kao da je znao zašto u ovoj predstavi okuplja Branku Petrić, Voju Brajovića i Mikija Manojlovića, pružajući im mogućnost da se zaigraju i rasplinu na sceni. Detinju poletnost i razdraganost donosi Voja, kroz pokret, gestove i širok osmeh, igrajući Normana. Branka protiče scenom i svojim zvonkim glasom donosi toplinu i živost liku inspicijentknje Medž. Na Mikiju Manojloviću, koji igra Sira, počiva čitava radnja, a i glumačka nadigravanja između njega i Voje su najupečatljiviji deo ove predstave.
Ipak, posebno treba izdvojiti trenutke u kojim publika postaje svesna vremena kom svedoči, prepuštajući se muzičkim segmentima predstave. Njih potpisuje KoiKoi bend, dok songove izvode Marta Bogosavljević i Sloboda Mićalović. Marta svojom intrepretacijom unosi snagu i ritam, pa muzika postaje svojevrsni otpor vremenu, razbijajući osećaj letargije koji se u pojedinim trenucima nadvija nad predstavom. Završni ton predstavi daje Sloboda Mićalović, koja kroz song donosi prepoznatljivu energiju i senzibilitet stvaralaštva KoiKoi benda. U tom poslednjem delu predstava se zaokružuje kroz snažan, protočan scenski trenutak u kojem muzika i reči donose nenametljivu odjavnu špicu koja uprizoruje utisak prolaznosti.
Na kraju, ovo je klasična dramska predstava, koja nema potrebu za velikim inovacijama, ali je namenjena svima koji ne žele da zaborave koliko jedna glumica kao što je Branka Petrić pozorištu uvek donese poletnosti i razdraganosti, kao i koliko je važno da mi kao publika svedočimo vremenu igranja ovakvih glumaca. U njihovoj glumi oseća se i ponešto prenaglašenog izraza koji se godinama gubio kroz savremena čitanja pozorišta, ali upravo u tome leži čar stare glumačke škole koja svoj izvorni oblik nije izgubila.
Foto: Jovo Marjanović
