Kraj godine skoro pa smo dočekali u Beogradskom dramskom pozorištu, i to na premijeri predstave „Švejk”, u režiji Veljka Mićunovića, nastale po delu češkog pisca Jaroslava Hašeka.
Hašekov roman je posvećen veteranu Jozefu Švejku i njegovim doživljajima u vojsci, oslikavajući njegov lik kao lucidnog i zabavnog fanatika čije ratno opredeljenje nije definisano. Znajući šta možemo očekivati od ovog satiričnog romana, postojale su čak i sumnje kako će predstava biti realizovana. Međutim, sumnje su se izbrisale na samom početku, kad glumci horski izvode song „Smrt u ratu to je je sjajni orden svih nijansa…” i uvode nas u tok radnje.
Scenografija je ta koja odmah privlači pažnju, a radio je Branko Hojnik - svetiljke se prostiru od gledališta do scene, a na kraju scene je retro kamper u kom je smešten bife, mesto svih okupljanja, u centru se nalazi izdignuto postolje na kom pratimo ratna Švejkova putešestvija i šve što ona donose sa sobom. Svetlosni efekti upotpunjuju scenografska rešenja i dinamično prate hronologiju događaja.
Izvedbe songova predstavi daju sintetičnost. Pisala ih je, ali i komponovala muziku - Nevena Glušica. Na sceni ih izvodi ansambl uz pratnju Ivane Vukmirović. Glumačka nadigravanja, ali i lagani tempo predstave, prijali su publici, koja se iskreno smejala na brojne Švejkove opaske, pokrete i zaključke. Glumačke transformacije Ozrena Grabarića ipak su najupečatljiviji deo predstave. On svog Švejka donosi na nivou crtanog lika, imaginarnog, ali pomalo stvarnog. Ozrenova suptilnost, lakoća u pokretu, ekspresije lica koje se vešto smenjuju iz trenutka u trenutak, donosi osveženje na sceni, a predstavi daje snažnu atmosferičnost. Ne treba ni izostaviti ostatak glumačke ekipe, koja uz Švejka donosi slikovitost svojih likova. Među njima je i Švejkova saputnica Anika, čiji lik ironično i temeljno usložnjava Iva Ilinčić. Vanja Nenadić ulogom konobarice Palivec, istrošene i drčne, držanjem i pokretima dočarava prevrtljiv, ali šarmantni lik. U ostalim ulogama našli su se Milutin Milošević, Milutin Dapčević, Dunja Stojanović, Ivana Nikolić i Miloš Lazarov.
Posle naporne nedelje, užurbanih prazničnih dana, stapanje sa pozorišnim mrakom i prepuštanje ovakvoj predstavi možda je jedna od najvažnijih uloga pozorišta – da nas zaustavi u trenutku, podari smeh, isključi nas iz onog što se dešava izvan pozorišnih zidova, drži pažnju, ali i da nam pošalje važne poruke. U ovom slučaju antiratne poruke. Čini se da su nam one preko potrebne u ispraćanju prošle i dočeku ove godine.
„Švejk” u Beogradsako dramsko pozorište dolazi baš u pravom trenutku, a publika je to osetila, i glumcima podarila poduži aplauz, vraćajući ih mnogo puta na scenu, kako bi celokupna priča malo duže potrajala, a mi bili prepušteni utisku svega što smo doživeli kroz sat i po trajanja, i odužili izlazak iz pozorišta.
Foto: Dragana Udovičić
