U septembru smo u Bitef teatru imali priliku da premijerno pogledamo plesnu predstavu „Nečista krv”, inspirisanu delom Bore Stankovića, po koreografiji Miloša Isailovića.
Ovom predstavom žensko telo postaje mesto nasleđa, kontrole i izbora. Na sceni ne uočavamo konkretne ženske likove, već korelaciju telesnih otkrića. Svaka od izvođačica (Tamara Pjević, Ivana Savić-Jaćić, Milica Jević Drndarević, Jovana Grujić, Sanja Ninković, Maša Janjušević i Lara Iliev) razotkriva telesnost i pokretom pristupa istraživanju dosega njegove moći.
Prožimajući atmosferu ovog Borinog dela i tela kao sinonima za izvor moći, ali i predmet kontrole, dobija se na ritmičnosti predstave. Ritam je s početka usporen, sveden, vrlo izražajan u scenskoj individualnosti, da bi se do kraja rasplamsao kao žarište živopisnog kolektivnog plesa, koji obizima svojom energičnošću i razdire početnu tišinu. Važan segment predstave jeste muzika koju je radila Ana Krstajić. Muzički elementi zadaju dodatnu ritmiku i upotpunjuju prostornost igre, da bi na kraju izrazili poetiku juga i njegovu živost.
Scenografija je jednostavna, kako bi dala slobodu igri, a radila ju je Andreja Rondović. U centralnom delu scene raspet je veliki ćilim sa tipičnim tradicionalnim motivima, a u uglu je mala kuća vranjanskog kraja. Simbolika ta dva motiva je višeznačna, upućuje na sudar tradicionalnih elemenata sa savremenim ekspresijama igre. Kostimi, koje je radila Vera Damjanović, s početka su uniformisani, beli, podsećaju na astronautsko odelo, što umetnicama daje pomalo nezgrapan izgled, a zatim se prilagođavaju epohi i vremenu kom svedoče, oslanjajući se na tipičnu nošnju južnjačkog kraja, uz šalvare i gole stomake, kao što zamišljamo plesačice po kafanama iz tog doba (setimo se samo scena iz filma Zona Zamfirova). U tim početnim scenama možemo očitati lik Sofke, njenu erotičnost tela i nagona koji proizilazi iz njega, ali i društvenih normi, kad se tragičnost ne oslikava spolja, već u unutrašnjoj svesti spoznavajući granice koje telo mogu da parališu. Drugi deo je iskorak iz tradicionalnog, te dobijamo savremeni bunt i svesnost kolektivne ženske moći. U predstavi su izostavljeni likovi muškaraca. Iako ih nema, kao pripadnici moći, vrebaju iz mraka svojom prisutnošću, a to doprinosi igri koja ih ne prepoznaje kao granicu, već kao povod za taj bunt.
Sa ovom predstavom Miloš Isailović još jednom je pokazao kako klasična dela mogu da imaju verodostojna čitanja kroz savremeni plesni izraz. Sličnost u gradnji predstave nazire se i u njegovoj „Životinjskoj farmi”, koja briše pojam apstraktnog u umetničkom činu i gledaocu pruža mogućnost da se prepusti predstavi i dopusti joj svoje lično tumačenje. Rad na „Nečistoj krvi” svakako je doprineo gledaocima da spoznaju domene savremenog teatra koji su mogući, ali kojih je sve manje na našim scenama. Beogradska publika svakako žudi za ovakvim ostvarenjima, te kad se dese, postaju dragoceno iskustvo, kako za umetnike, tako i za publiku.
