Simbolom žrtve kojim je prožeta epska pesma „Zidanje Skadra”, nedavno je kroz plesni pokret, stvorena istoimena predstava. Koncept predstave, kao i koreografiju radio je Miloš Isailović, već poznat po mnogim predstavama koje je stvarao, a publika je prošle godine imala priliku da gleda njegovu adaptaciju „Životinjske farme”. U duhu prethodne predstave, očekivanja za „Zidanje Skadra” bila su velika.
Dozivlje iz planine vila: More, ču li, Vukašine kralju, ne muči se ne harači blaga! No eto ste tri brata rođena, u svakom ima vjerna ljuba, čija sjutra na Bojanu dođe i donese majstorima ručak, ziđite je kuli u temelja: Tako će se temelj obdržati, tako ćete sagraditi grada.
U ovoj predstavi kao centralni odnos postavljeni su likovi vile, rušiteljke grada, koja na scenu istupa iz gledališta, neprimetno, okupirajući prostor, i žene najmlađeg Mrnjavčevića, koja snosi žrtvu. Ivana Savić Jaćić i Tamara Pjević stvaraju igru nadmetanja, zauzimaju čitav prostor delovanja, koji u nekim trenucima postaje bezgraničan, pretače se kroz više narativnih slojeva. Tamara Pjević istančanim facijalnim ekspresijama, koje dolaze do izražaja u ritmično najsporijim delovima predstave, kao i uigranim, snažnim pokretima, ostavlja utisak straha, brobe, nesnađenosti, ali i istrajnosti. Njeni pokreti vešto komuniciraju sa gledalištem, publika ih prati i traži odgovore na njenom licu. Iako je ovo kolektivno snažna igra, čini se da je možda zbog nedovoljno vremena, potrebno da se odigra još nekoliko puta, da bi se postigao najveći efekat njene adaptacije. U ovom slučaju, kao prvi utisak, javljaju se individualna istupanja umetnika, koji svojim telima dovoljno dobro nose sopstvene karaktere.
Muzika koja vešto prati pokret, ostavlja na trenutke dozu orjentalnog, a zatim savremenog, prepliće radnje, sudara i budi energiju predstave, pruža joj dinamičnost i teče prostorom. Svetlnosti efekti u nekim trenucima su zbunjujući kao deo rešenja, a zatim se uklapaju u atmosferu, donose utisak napetosti, oslikavaju razmenu pogleda pleseča i razlivaju se po sceni. Zanimljiv je odabir kostima koje je radila Selena Orb, koji svojim jednostavnim bojama, upotpunjuju plesni pokret, daju mu prostora da se izrazi i pruži sve svoje mogućnosti delovanja.
Nešto sporiji tempo ove predstave otežava praćenje, ali smisao tog ujednačenog ritma, čini se, da je samo potreba u građenju atmosfere, koja je prožeta žrtvovanjem, i do samog kraja gledaocu daje mogućnost da oseti sve ono što se telima i pogledima može ispričati. Čini se da je sam kraj ove predstave popriimio i dramski naboj, što joj je omogućio da uspostavi intimu komunikaciju sa publikom.
U ovoj kolektivnoj igri, karakterima svojih likova, istupali su Tamara Pjević, Jakša Filipović, Ivana Savić Jaćić, Milica Jević Drndarević, Branko Mitrović, Staša Ivanović, Dejan Bošković i Katarina Anić.
Foto: Slavica Dolašević
