Sinoć je u Srpskom narodnom pozorištu u Novom Sadu otvoreno 64. Sterijino Pozorje. Ovogodišnje izdanje festivala jedne od najznačajnijih pozorišnih institucija nosi slogan „Pobuna – ženski rod“ te će u izboru selektora dr. Svetislava Jovanova publika imati prilike da vidi osam predstava u takmičarskoj i tri u regionalnoj selekciji „Krugovi“ na temu ženske emancipacije i potlačenog ženskog identiteta, te je u fokusu domaći dramski tekst.
Festival je otvoren svečanom besedom glumice Svetlane Bojković, koja ponela titulu ovogodišnje dobitnice Sterijine nagrade za naročite zasluge na unapređenju pozorišne umetnosti i kulture. U besedi, ova naša velika glumica se osvrnula na poreklo pozorišnog duha kod Srba, od Joakima Vujića i Jovana Sterije Popovića, do činjenice kako se i danas, u doba digitalizacije, magija pozorišnog čina i doživljaja i dalje održala u svojoj dugovečnosti.
Predstava koja je otvorila festival je „Petrijin venac“ Ateljea 212, prema romanu Dragoslava Mihailovića, u režiji Bobana Skerlića i dramatizaciji Mile Mašović Nikolić. Petrijin venac je venac u punom smislu te reči – što kritika društvenih okolnosti Srbije u post-ratno (ne)doba, što inicijacija ženske samosvesti u patrijarhalnoj Srbiji, od njene mladosti i progonstva od strane prvog muža, do iščekivanja sopstvene smrti kraj svirača koji je nagoveštavaju i susreta sa svim gubicima tokom života. Kao žena koja je iznikla iz duboko patrijarhalne sredine, ona sa sobom nosi duboko sujeverje, poniznost prema tradicionalnim rodnim ulogama, pak – u svemu tome, prvenstveno u sopstvenom istrajavanju kroz tradicionalnu ženskost uslovljenom sudbinom – ona postaje simbol otpora. Karakter Petrije je simbol pobede života nad sudbinom, iako je sudbina ta koja je život uslovila. I kroz roman i kroz dramatizaciju Ateljea 212 provlači se ta humorna crta u tragediji sudbine, koja je izuzetno bitna za idejni sloj koji Petrijin odnos prema životu nosi. U ovoj izvedbi očuvan je dijalekat koji je jedan od elemenata upravo tog humornog sloja performansa. Ono što je ne tako konvencionalno u adaptaciji ovog romana, koji je po svojoj prirodi narativan u prvom licu, jeste utrostručavanje Petrijinog karaktera (Mladu Petriju igra Marta Bjelica, Gradsku Petriju Jovana Gavrilović, Udovicu Petriju Milica Mihajlović) što, prema rečima dramaturškinje Mile Mašović Nikolić, predstavlja tri faze u životu jedne žene u patrijarhalnom društvu, te svaka od njih prikazuje jedan od stereotipa ženske sudbine koji se međusobno nadopunjuju: „tri stupnja svesti, tri distance autocenzure u svim njenim stupnjevima (…) spoj svih arhetipova, svih predrasuda koj postoje u jednoj ženi, koja zapravo iz toga ne može da dela, preko nekih očekivanih, podrazumevanih akcija“, te funkcionišu što kao pozadinski naratori čije se priče prepliću i pretapaju međusobno, što kao svojevrsni oblici savesti jedna drugoj. Scenografija je pre svega - funkcionalna (u popularnom stilizovanju kapitalnih slova imena junakinje) te na sceni nalazimo razbacana slova koja tek pred kraj predstave formiraju ПЕТРИЈА, a tokom cele predstave tri Petrije spaja konopac koji predstavlja „nit života“ koja povezuje etape razvoja karaktera junakinje ove srbijanske epopeje. Ova predstava je od publike dobila prosečnu ocenu 4.42.
Pre svečanog otvaranja festivala u donjem foajeu scene „Jovan Đorđević“ održana je 16. po redu izložba pozorišnog plakata i grafičkog oblikovanja, redovna prateća manifestacija Sterijinog Pozorja gde su publici predstavljeni istaknuti radovi u sferi dizajna. Prvu nagradu za plakat „Ričard III“ poneo je Aleksandar Mijailović, drugu nagradu za plakat „Elektra“ Jovan Tarbuk, dok su treću nagradu poneli Dejan Perović za „Grebanje“ i Dušan Arsenić za plakat „Krvave svadbe“. Nagrade su takođe dodeljivane I za radove u sferi Idejni projekat plakata.
Drugog dana festivala, u ponedeljak 27. maja na sceni „Jovan Đorđević“ u SNP, u takmičarskoj selekciji igra se „Zla žena“ Jovana Sterije Popovića, Narodnog pozorišta Subotica, u režiji Ive Milošević; dok će se u 21 čas na sceni „Pera Dobrinović“ u selekciji „Krugovi” igrati „Itaka“ prema Homerovoj Odiseji, pozorišta „Jožef Katona“ iz Budimpešte.
