U okviru Meseca nezavisne scene sinoć je na velikoj sceni Bitef teatra izvedena predstava „Lux in Tenebris”, nastala po motivima istoimene jednočinke Bertolta Brehta. „Lux in Tenebris” je ispitna predstava treće godine pozorišne režije sudenta Đorđa Nešovića, pod mentorstvom prof. Ivane Vujić i dr um. Snežane Trišić, u produkciji Fakulteta dramskih umetnosti.
Početak predstave je vrlo formalan, uz doček živahnog Paduka, koji u ruci nonšalantno drži Brehtovu dramu, ukazujući na to da je osnova priče ista, ali okolnosti u kojima se dešava su drugačije. Paduk započinje svoju kampanju protiv prostitucije otvarajući institut u okviru koga deli savete kako se zaštiti od polno prenosivih boleti, ali za zavidnu sumu novca. Na sceni se smenjuju različiti tipovi ličnosti u svojoj potrazi za savetima, sa vrlo prepoznatljivim karakteristikama ljudi koji nas svakodnevno okružuju. Čitava scena je banalizovana činjenicom da Paduk nema nimalo humane namere, da se iza čitave farse zabrinutosti za moral društva krije samo želja za profitom i lakom zaradom na tuđim problemima.
Glavni lik Paduk, koga tumači glumac Miloš Lazić, nastavlja da privlači pažnju interagujući sa različitim delovima socijalnog okruženja, kao što su crkva, mediji, policija i politika. Govor u medijima je često bez smisla, a priče se grade na postupcima samoprozvanih heroja. Medijski radnici su kao programirane mašine, koje se plaše da naprave korak, dok bubica u uhu ne izda naređenje za to. Na reč „zločinstvo”, medijski program se momentalno obustavlja, jer ništa ne sme pokvariti režimsku propagandu, koja plasira savršenu sliku sveta prepunu istorijskih poduhvata. Policija izaziva strah i vrši teror, a kada dođe vreme da svi optuženi odgovaraju, oni bivaju magično oslobođeni svih optužbi.
Scenografija je zajedno sa kostimima, za koje su zadužene Maja Ivanović i Lara Bunčić, bila izuzetno nekonvencionalna i avangardna. Na sceni se nalazilo veliko platno, na kojem su se smenjivali snimci iz mejnstrim kulture, koji prikazuju nedostižno savršen izgled, umetnost lišenu smisla, pornografske sadržaje na televiji, kao i one čija nas lica stalno okružuju. Kostimi su urađeni vrlo futuristički sa upadljivim detaljima, koji su bili propraćeni neobičnom šminkom. Lica glumaca bila su obojena belom bojom sa raznobojnim senkama, što ih je činilo da izgledaju poput klovnova. Jasna distinkcijia koja postoji između fizičkog izgleda i onoga što likovi rade sa uverenjem da je to ispravno, čini situaciju još više ironičnom. Takođe, Padukov nastup je bio propraćen muzičkom pratnjom Omnibupra benda, koji su vrlo prepoznatljivim numerama uokvirili sliku stvari.
Predstava opisuje jednu futurističku svakodnevicu običnog čoveka u pokušaju promišljanja kako je došao do ovih okolnosti u kojima je sve represivno. Ona osvetljava pogubne posledice društva u kome vladaju metaforički narativi sa manjkom vizionarstva i maštovitosti.
