Kad sprema neku ulogu, svaki glumac misli da je centar vasione i veruje da će promeniti svet. Posle, kada se vrati u realnost svakidašnjeg života, shvati kolika je njegova zabluda. Ali ne, ne bi bio glumac kad tu zabludu ne bi ponavljao.
Rođen je 1929. godine u Uroševcu. Debitovao je još kao đak u Kragujevačkom pozorištu, Akademiju za pozorište, film, radio i televiziju upisuje 1949. godine. Već 1950. godine dobija prvu ulogu u Narodnom pozorištu u Beogradu, ulogu Lakeja u predstavi „Sidrano de Beržerak”.
U Knjaževsko-srpskom teatru, koje mu je bilo polazište u svet glume, četrdesetih godina je igrao u brojnim ulogama u predstavama poput „Živi leš”, „Vasa Železnova”, „Revizor”, „Na poselu”, „Đido”, „Koštana”, „Neprijatelji”, „Sumnjivo lice”, „Dundo Maroje”, itd…
Pedesetih godina odigraće brojne uloge u Beogradskom dramskom pozorištu: Sina u predstavi „Staklena menažerija” (1952), Roskoljnikova u predstavi „Tri sestre” (1953), Žilijena u predstavi „Kolomba” (1955), Nikole u „Nasledniku” (1956), Gas u predstavi „Sećanje na dva ponedeljka” (1958).
Teško je da vam ljudi veruju kad govorite tuđe reči, trudeći se da ih predstavite kao svoje, a nije lako ni pronalaziti svoje reči i misli kraj toliko tuđih koje ste godinama izgovarali i branili.
Godine 1956. igraće Vladimira u predstavi „Čekajući Godoa” u Ateljeu 212, u tadašnjoj zgradi Borbe. Igraće i u predstavama Narodnog pozorišta „Pesnička duša”, „Bogojavljenska noć”, „Govorim o obećanoj zemlji”, „Revizor”…
U Jugoslovensko dramsko pozorište prelazi 1963. godine, gde če odigrati svoje najzapaženije uloge, po kojim će ga pamtiti tadašnja pozorišna publika širom Jugoslavije. Igraće u predstavi „Na rubu pameti” ulogu Doktora, ulogu Nazdrojova u predstavi „Mrtve duše”, zatim Oderera u predstavi „Prljave ruke”, glavnu, istoimenu ulogu u predstavi „Henrik IV”.
Mnogi glumci su kao juveliri. Oni svoje dragulje, lepo izbrušene, iznose pred publiku. Ljuba ne. On to radi kao nekakav mađioničar, koji, kao iz nekakve bengalske magle nas drži u radoznalosti koja nikako da prestane. Ima glumaca kao on, ili kao Neda Spasojević, koji imaju nešto tajnovito u sebi…
Mira Stupica
Ljuba je nemiran, eruptivan duh, posebne boje. Ali i ličnosti koja se, hteo to neko ili ne, nameće.
Mija Aleksić
Među njegovim najpoznatijim ulogama izdvojiće se uloga Sokrata u predstavi „Odbrana Sokratova i smrt”, koju je premijerno odigrao 1968. godine, da bi kasnije tu istu predstavu odigrao više od hiljadu puta u narednih dvadeset godina. Gostovaće sa njom po celoj Jugoslaviji. Igraće i glavne uloge u predstavama „Kin”, „Flint”, „Kralj Lir”, „Sumrak”, „Pokopano dete”…
Gostovao je i na Dubrovačkim ljetnim igrama, gde je ostvario jednu od upečatljivijih uloga Otela, u istoimenoj predstavi.
Na rubu pameti
Uspeh ove predstave, koji je kod publike nesumnjiv, najvećim delom je zavisio od igre Ljube Tadića. Tadić je pravim nervom ušao u lik jedne zdrave osobe u čitavom komadu. Tadić nije samo lepo i efektno saopštio svoje argumente, već je u veoma talentovanom naporu uspeo da nađe i psihološka objašnjena doktorovog lika.
Slobodan Selenić, Borba, 1963.
Odbrana Sokratova i smrt
U Sokratu Tadić je video priliku da reči vrati njenu snagu i ubedljivost. Braneći Sokrata, Tadić brani govor sa pokrićem, govor sa poznavanjem i upućenošću, govor koji svoju moć crpi iz dubokog i istinskog poznavanja stvari.
Muharem Pervić, Politika, 1976.
Kralj Lir
Lir Ljube Tadića donosi raskoš istinske gladi za životom, žestine u sučeljavanju s neumitnošću, paklenog samouništavanja i ponovog nicanja iz pepela. Tadićev Lir najneposrednije komunicira sa gledalištem - magijom sveukupnog poniranja u ljudski bezdan.
Sreten Petrović, Pobjeda, 1979.
Godine 1979. odlazi u penziju, ali nastavlja da glumi. U tom periodu postaće i prvi dobitnik Nagrade „Dobričin prsten”, a 1989. dobiće Nagradu „Zlatni lovorov vijenac”, za životno delo u dramskoj umetnosti, najvišeg priznanja Festivala jugoslovenskog teatra MES u Sarajevu. Dobitnik je i više Sterijinih nagrada, Nagrade „Orlando 79” na Dubrovačkim ljetnjim igrama u predstavi Dubrovačka trilogija, kao i statuete „Joakim Vujić”.
Sa Radetom Šerbedžijom 1990. godine pokreće pozorište PPP - Preduzeće za pozorišne poslove.
Godine 2005. odigraće poslednju ulogu Kralja Lira, u istoimenoj predstavi, i iste te godine umire u Beogradu.
Izvor/foto: Muzej pozorišne umetnosti
