U petak, 15. novembra, u renoviranoj sali Velike scene Narodnog pozorišta „Sterija” u Vršcu, svečano je otvoren 27. po redu Međunarodni festival klasike, koji krasi slogan „Moderna lica pod maskama klasike”. Na otvaranju se svojim sugrađanima i gostima najpre obratila gradonačelnica Vršca, Dragana Mitrović, dok je nakon nje priliku da svečano otvori festival svojim govorom imala diva domaće pozorišne scene Svetlana Bojković. Publici se prvenstveno obratila svojom glumačkom besedom, a nakon toga se osvrnula na okrute probleme današnjice sa kojima se teatar suočava citirajući pisca koji je rođen u Vršcu i po kome gradsko pozorište nosi naziv‒ Jovana Steriju Popovića, rekavši nam da je „Teatar lek za bolesti moralne”. Pre samog otvaranja „Vršačke pozorišne jeseni”, u foajeu Narodnog pozorišta otvorena je izložba Muzeja pozorišne umetnosti Vojvodine pod nazivom „Svetlana Bojković ‒ umetnost glume ili traganje za istinom” autora Zorana Maksimovića, kojoj je prisustvovala i slavna glumica. Na otvaranju izložbe publici se obratio i Miroslav Radonjić, direktor Sterijinog pozorja, koji je podsetio da je Svetlana Bojković ovogodišnja dobitnica Sterijine nagrade za naročite zasluge na unapređenju pozorišne umetnosti i kulture za 2019. godinu.
Nakon otvaranja festivala, publika je imala priliku da vidi prvu po redu takmičarsku predstavu ‒ koja je ujedno imala svoje premijerno izvođenje ‒ „Ujka Vanja”, rađenoj u koprodukciji Narodnog pozorišta „Sterija” iz Vršca i Hartefakt fonda iz Beograda. Poznatu lektiru Antona Pavloviča Čehova, koju čitaju deca u srednjim školama širom Srbije, ovoga puta je dramaturški obradila Mina Ćirić, dok režiju potpisuje mladi reditelj, osnivač Hartefakt fonda, Andrej Nosov. Delo se zasniva na atmosferi svakodnevnog života i ambijenta i u njemu nema pravog spoljašnjeg zbivanja. Sve se odvija na seoskom imanju profesora Serebrjakova, na kojem tokom cele godine žive njegova ćerka Sonja, majka njegove pokojne žene Marija i brat njegove pokojne žene Ivan, odnosno Vanja. Oni su deo njegove porodice sa sela, dok u gradu profesor Serebrajkov živi sa drugom, znatno mlađom suprugom Jelenom. On je profesor umetnosti u penziji i kao takav ne mari za tuđe potrebe, životna zalaganja, trošenje tuđeg vremena i truda. Sukob nastaje onoga trenutka kada on odluči da proda kuću i time ostavi na ulici deo svoje porodice, između ostalog i ujka Vanju. Prateći linearu nit koju izgovara sam ujka Vanja: „Kada nema pravog života, čovek mora da živi od iluzija”, predstava teče u ritmu minimalističkog koncepta u kom razaznajemo Čehovljeve opise ruske stvarnosti tokom 19. veka, obrađujući teme malograđanstva, karijerizama i primitivizama ruskog seljaštva. Međutim, iako je ruski pisac živeo malo više od sto godina pre nas, njegova dela su i dalje savremena, što je potvrdio i reditelj predstave postavljajući potpuno otvorenu scenu ispred nas na kojoj ne postoje takozvani džepovi, već svi glumci nakon odigrane scene sedaju na stolice koje su postavljene iza glavnog dešavanja. To nam odaje utisak da su Čehovljevi likovi blizu nas i kada nije o njima reč. Pored tog maštovitog prikaza, reditelj se sa druge strane igrao modernističkim rekvizitima i ne tako uobičajenim mizanscenima, te je koristio flamingosa na naduvavanje, ležaljke, pa čak i bazen. Nakon dva sata gledanja Čehova, prvog dana važnog regionalnog festivala u Vršcu, doneo nam je osećaj da u neprestanom traganju za boljim životom čovek sebine sme da dozvoli da izgubi samog sebe. Kako bi to naivno a mudro rekla naša glumica Mira Banjac: „Dok je meni mene”.
