Predstava Beogradskog dramskog pozorišta u režiji Borisa Liješevića i po dramatizaciji Fedora Šilija, „(Pra)faust”, pokazala se kao nepogrešiv izbor u okviru raznovrsne selekcije ovogodišnjeg Pozorišnog proleća u Šapcu. Ona je kao veliko finale označila i poslednje veče takmičarskog programa festivala i pokazala brojnoj šabačkoj publici zašto je još od svog prvog igranja na dobrom glasu.
Većina nas se do sada već susretala sa tekstom velikog Geteovog klasika makar kroz školsku lektiru pa zato znamo da nije nimalo lak posao probiti se do njegove srži i istinski osetiti čar Geteove genijalnosti i pritom uživati, a jedna od sigurnih prepreka je i oblik u kome je delo napisano – to je stih, taj danas tako retko shvaćeni i potcenjeni način izražavanja.
No, Boris Liješević i Fedor Šili, zajedno sa čitavom glumačkom ekipom, uspeli su da posle dugotrajnog i temeljnog rada na predstavi stvore nešto što će današnjem recipijentu velike umetnosti biti vrlo blisko, a opet ga omađijati toliko da pomisli da zaista budan sanja, vođen transcendentnim glasom Ozrena Grabarića kome Geteovi stihovi priliče kao savršeno prirodan govor. U razgovoru sa pozorišnom kritičarkom Natašom Gvozdenović, koja ove godine vodi inspirativne intervjue sa ansamblima nakon izvođenja predstava, na pitanje o strahu glumaca od samog stiha, Grabarić je izjavio da smatra da su stih i poezija na neki način veći od života i klasična zamka u koju ulazi skoro svaki glumac, posebno mladi, da taj stih on želi povući ka sebi, sniziti ga, napraviti od njega deo svoje privatne ličnosti, dok poezija i stih, recimo velikana kao što su Šekspir, Gete, Molijer, upravo traže da svoju privatnu ličnost zapravo proširimo do njih. Stih je, kako glumac kaže, toliko bogat i slojevit, unutar njega je toliko mnogo asocijacija, slika, misli, da je on veći od nas i on zapravo pokazuje da umetnost nije imitacija života već da je veća od života, ona je pokušaj da iskažemo naš unutarnji doživlja sveta, neku našu nutrinu, ona je sofisticirana forma naših prostora iracionalnosti. Uloga Ozrena Grabarića kao Mefista ostavlja, po svemu sudeći, najjači utisak, jer je obrađena originalno i živo, uz šta se savršeno uklapaju i Svetozar Cvetković kao Faust i Iva Ilinčić kao Gretica, a tu su i Mirjana Karanović i drugi vešti i iskusni glumci zbog kojih vredi izdvojiti vreme za pozorište. Predstava uspeva i da nas nasmeje i da izazove suze, a sveukupni utisak je vrlo jak i lako dopire do gledaoca.
Foto: Jugoslav Radojević
Peto veče Pozorišnog proleća posebno je i zbog toga što su nakon poslednje predstave iz takmičarskog programa ubrzo objavljena i imena ovogodišnjih dobitnika nagrada. Stručni žiri u sastavu Božidar Đurović, reditelj, Mia Knežević, rediteljka i Robert Ristov, glumac, posle pet odgledanih predstava u zvaničnoj konkurenciji festivala, doneo je jednoglasnu odluku o nagradama „8. Pozorišnog proleća”.
Nagrada za kostimografiju dodeljuje se kostimografkinji Mariji Marković Milojev, u predstavi „Očevi i oci” Slobodana Selenića, a u produkciji Narodnog pozorišta u Beogradu. Nagrada za najbolju žensku ulogu dodeljuje se dramskoj umetnici Biljani Keskenović za ulogu Jevrese u predstavi „Ljudi od voska” Mate Matišića, u režiji Ivana Vanje Alača, a u produkciji Narodnog pozorišta Sombor. Nagrada „Ljubiša Jovanović” za najbolju mušku ulogu dodeljuje se dramskom umetniku Ozrenu Grabariću za ulogu Mefista u predstavi „(Pra)Faust”, Johana Volfganga Getea, u režiji Borisa Liješevića, a u produkciji Beogradskog dramskog pozorišta. Nagrada za najbolju režiju dodeljuje se reditelju Veljku Mićunoviću za režiju predstave „Očevi i oci” Slobodana Selenića, a u produkciji Narodnog pozorišta u Beogradu.
Novinarski žiri koji čine Gordana Manjenčić, Borka Trebješanin Golubović i Vukica Strugar, posle pet odgledanih predstava u zvaničnoj konkurenciji festivala, doneo je jednoglasnu odluku sa obrazloženjem: „Kroz vrtoglavu scensku igru, glumački tandem Sara Simović i Milan Kolak u novom čitanju kultnog komada Aleksandra Popovića „Ljubinko i Desanka”, u režiji Milana Neškovića, sasvim autentični u nadahnutoj igri i sa svežim scenskim sredstvima pokazali su savršen spoj dva jedinstvena glumačka dara i zato se naša nagrada „Zalog za budućnost” deli na ravne časti. O ovo dvoje mladih glumaca Narodnog pozorišta „Toša Jovanović” će se izvesno tek čuti daleko izvan zrenjaninskog teatra.”
