Persijska - odnosno, savremenim jezikom i kontekstom rečeno, Iranska - drama svoje uporište nalazi u veoma davnoj prošlosti, još u doba antike, u periodu od 641. sve do 1000-te godine pre Hrista! Antički persijski teatar, njegove korene glumišta i performativnih oblika umetnosti, zabeležio je još grčki istoričar Herodot koji je živeo za vreme persijske vladavine Grčkom. Kao i većina teatarske prakse kroz istoriju, i persijski teatar svoje korene našao je u ritualnim i ceremonijalnim izvođenjima posvećenim nacionalnim herojima i legendama u svrhu ponižavanja neprijatelja. Iz ovog perioda persijske drame izvajaju se klasici "Soug Sivash" or "Mogh Koshi" (Megakhouni).
Persijski teatar obične se deli na tri istorijska perioda: doba tradicije i rituala koji su upravo bili prve forme teatra, potom promene koje su usledile dolaskom Islama na teritoriju Persije, i na kraju, dolazak modernizma i promene nastale nakon Konstitucionalne revolucije.
Prvi oblici teatarskih oblika performansa zabeleženi u Iranu tretirani su kao neformalni, zbog toga što, iako sačuvani dokumenti i istorijske knjige potvrđuju da su postojali određeni oblici dramskih formi, većina njih je ostala na nivou rituala i tradicija u okviru nižih klasa. Sa promenama društvenih ustrojstava u državi, menjale su se i funkcije teatra i upravo su ti neformalni tradicionalni performansi dobijali status legitimnih dramskih formi. Usledila je pojava satire, oblika slepstik komedije sa elementima plesa i to je bio način nižh klasa da nađu svoj eskapizam u društvu. Više klase su odbacivale ove komične forme performansa zbog toga što nisu prikazivale realnost njihovih života. Ovi performansi izvođeni su na ulici i u kućama plemstva kao oblik javne zabave, odnosno nije tretirano kao formalni teatar sa jasno definisanom publikom koja ciljano odlazi na predstave.
Ulični performanski imali su ogromnu ulogu u razvoju tradicije persijskog teatra. Začaravanje zmija, akrobate, trikovi i magija su takođe bili podgrupa performativnih umetnosti i zvali su se zajedničkim imenom Ma’rekeh . Ovaj termin podrazumevao je sve oblike izvođenja koji su se odigravali na javnim prostorima. Romi su imali velik uticaj na razvoj ovih dramskih formi u pre-islamskom Iranu zbog svog životnog stila i sposobnosti vezanih za ples, glumu, pevanje, proricanje sudbine i magijske obrede. Uticaj Roma na razvoj iranske drame zabeležen je kao deo pozorišne istorije zbog “čuvanja formi drame od zaborava, čuvanja pojedinih drevnih lokalnih komada, prenošenja raznolikih melodija i pesama i estetskog uticaja”.
Naqqali na neki način je forma proistekla iz najranijih oblika performansa u Iranu i smatra se jednom od najstarijih formi, potičući još iz pre-islamskog perioda. Naqqali je izvođač, obučen u tradicionalne kostime i pripoveda priče u prozi, najčešće praćen muzikom, plesom i scenografskim dekoracijama. Na neki način, oni su slični narodnim pripovedačima koji su nosioci persijske književnosti i predanja. Kao i (naši) guslari, Naqqali zahteva izuzetnu sposobnost pamćenja, talenat i sposobnost improvizacije.Naqqali mogu biti i muškarci i žene, s tim što žene uglavnom nastupaju pred mešanom publikom, što je neobično za patrijarhalno iransko društvo. Do nedavno, Naqqali su smatrani za domaće prenosioce tradicionalnih narodnih priča, epskih pesama i iranske narodne muzike. Ovi performansi izvođeni su najčešće u kafanama, šatorima nomada i drevnim karavanima. Sa padom popularnosti tradicionalnih iranskih kafana i manjka interesovanja kod mlađih generacija, i ova vrsta performansa postala je ugrožena.
Od persijskih tradicionalnih formi, jedna od najpoznatijih je Ta'zyeh - ili Tazieh - je forma religioznog persijskog teatra, svojevrsne pasije, poput zapadnjačkih srednjovekovnih religioznih pasija, koji se može smatrati jednim od prvih oblika konkretizovane dramske celine, datirajući još iz islamskog perioda Persije. On je bio sačinjen od muzike, naracije, proze i pevanja.. Teme Tazieha su epske tragedije Siavash-a, legendarnog iranskog princa iz ranih dana iranskog carstva. Ove priče su inspririsane istorijskim i religioznim narativima i simbolišu epski duh junaštva i otpora neprijateljima. To su herojske priče o ljubavi, požrtvovanosti i borbi protiv zla. Tazieh u velikoj meri podseća na evropsku operu. Ovo je jedina ozbiljna vrsta drame nastala u islamskom periodu i predstavlja pasiju Šiitskih muslimana.
Persijski teatar svoj preporod doživeo je tek početkom 20. veka sa Konstitucionalnom revolucijom, koja je donela fundamentalne društvene promene i potpuno novi odnos prema teatru kao nezavisnoj umetničkoj formi sa jasnom društvenom i umetničkom funkcijom. Ovaj događaj bio je prekretnica podjednako za književnost i pozorište. Jedan od najzačajnijih događaja u ovom periodu bilo je objavljivanje svojevrsnih pozorišnih novina, budući da su intelektualci imali nameru da popularizuju pozorište kao medijum za kulturno i društveno delovanje. Ovaj časopis Tiart , što na persijskom znači “pozorište” bio je ogromna inovacija i njegov autor, Mirza Reza Naini., u pozorišnu javnost uveo je po prvi put zapadne autore poput Šekspira i Molijera i prvi počeo da piše recenzije izvedenih pozorišnih komada.
Iranski dramski autori 20. Veka u najvećoj meri uticaje vuku iz modernizma, Teatra apsurda, teatra Jeržija Grotovskog i postmodernizma. Iransko pozorište doživelo je procvat 1960-ih godina kada su autori poput Bahrama Bejazija, Akbara Radija, Alija Nasirijana i Bijana Mofida svoje uticaje povukli od autora poput Semjuela Beketa, Ežena Joneska i Bertolta Brehta. Ove moderne konvencije inkorporirane su kroz tradicionalnu persijsku estetiku lutkarskog teatra, ru howzi i naghali.
Savremeni iranski teatar na meti je kritika zbog direktnog delovanja Islamske republike na cenzuru umetnika koji se vode kao “anti-islamski” i opozicionari. Međutim, i pored ovakve situacije, teatarski život je u Iranu izuzetno razvijen, pogotovo u glavnom gradu Teheranu. Neki od aktuelnih iranskih dramskih autora su Muhamed Čarmšir, Nagmeh Samini, Humajun Ganizade, i Zahra Sabri
