Kada sitkom uplovi u pozorište

Diplomska predstava studentkinje Akademije umetnosti Andrijane Mećave, pored koje igra Tanasije Ćakić, predstavlja originalnu rediteljsku zamisao u odnosu na ranije postavke poznatog teksta Edvarda Olbija - „Bračna igra”. Njih dvoje se potpisuju i kao reditelji, a proces rada u kontekstu zajedničke režije i odnosa njihovog glumačkog i rediteljskog zadatka, Tanasije opisuje kao veoma izazovan, ali ne i lak:

„Na kraju dana, gluma i režija ne postoje jedna bez druge, a mi smo bili u poziciji da glumu prilagođavamo režiji i obrnuto. Bila nam je potrebna velika koncentracija jer smo sada bili svesni svakog detalja - od toga kako biramo kostim do toga kako ga treba razigrati, u kojoj sceni, zarad čega u mizanscenu…”

Pisac ove drame, trostruki dobitnik Pulicerove nagrade, najveću popularnost stekao je tematizujući pitanje opstanka ljubavi i strasti u braku, a s tim u vezi, njegovim kapitalnim delom smatra se drama ,,Ko se boji Virdžinije Vulf?”, u kojoj je predstavljeno propadanje braka kroz jednu noć. Duo drama čiji sam naslov otkriva već pomenutu temu bračnih igara, nadovezuje se na piščev opus „tmurnog humora, tamnih strana braka, podizanja dece i američkog načina života”, a postavka Akademije umetnosti mogla bi se okarakterisati kao verna datim karakteristikama. Ipak, kako kaže Tanasije, postoje izmene u odnosu na tekst:

„To je priča o dvoje ljudi u poznim pedesetim koji vode jedan dugačak razgovor u tri popodne, a  fragmentiranjem toga smo dobili jedan zanimljiv glumački prostor, mogli smo više da razvijamo glumačke boje.”

Rediteljski postupak u vidu asocijacije na američki sitkom ostvaren je tehničkim sredstvima poput pozadinskog smeha i televizijskog ekrana na platnu iza pozornice, dočaravajući time utisak potpunog napuštanja pozorišnog ambijenta radi poznatog televizijskog ambijenta dnevne sobe, u kojoj se svakodnevica junaka pretvara u izvor komičnog. I dok tu svakodnevicu čine odlasci na posao, večere za istim stolom i zajednička spavaća soba,  problemi i sukobi mladog bračnog para polako isplivavaju na površinu. Upravo ti obični životi junaka koje karakteriše sposobnost da brzo i lako rešavaju zaplete u koje upadaju, a kakve gledamo u popularnim serijama poput „Prijatelja” ili „Bračnih voda”, jesu ono zbog čega one postaju omiljene publici, naročito u poređenju sa realnim životnim zapletima, koji se ne mogu tako lako razrešiti.

Prožimanje ova dva medija, pozorišta i TV-serije, jeste suština koja navodi na opredeljenje – da li vam se to dopada ili ne. Neobičnost ove režije leži i u tome što se scene nižu kao „različite varijacije budućnosti” za Džeka i Džilijen, mada se uvek završavaju njihovim razilaženjem. Minimalistička scenografija i kostim simbolički se prilagođavaju brzoj transformaciji glumaca u skladu sa situacijom koju igraju, a u kojoj im pomažu scenografi, kostimografi, rekviziteri, narušavajući pozorišnu iluziju svojim prisustvom na sceni. 

Iako je brak kategorija zajednička svim delovima sveta, odnos prema braku uslovljen je tradicijom, religijom, vremenom i društvom i to je ono što je u ovoj predstavi vidljivo. Ako je dobar tekst jedan od uslova za dobru predstavu, izrazi  poput „dragi” i „draga”, a uslovljeni prevodom, čine se kao pomalo neprilagođeni našem mentalitetu, mada bi se mogli posmatrati kao još jedan znak koji upućuje na američko govorno područje, samim tim određen sistem vrednosti. 

Ono što ova postavka pruža jeste zapitanost nad odnosom dva medija, ali i jednog od ta dva medija naspram života. Dok je pozorište tu da ponudi katarzu, američki sitkom nudi svoju verziju života, sa kojom se verovatno nećete lako poistovetiti. Pa, bili vi ljubitelji sitkoma, naročito sitkoma koji je uplovio u pozorište, ili ne, autentičnost i inovativne ideje mladih glumaca, kako u rediteljskom, tako i u glumačkom smislu, jesu ono što je kvalitet ove predstave.