U Omladinskom pozorištu DADOV, premijerno je izvedena predstava „Ljubav je kao čokolada”, u režiji Predraga Stojmenovića, nekadašnjeg umetničkog direktora ovog pozorišta.
Sačinjen od više kratkih priča, ovaj pozorišni komad predočava neke od problema današnjih mladih, milenijalaca koji lutaju od sveprisutne nesigurnosti do istinske želje za ljubavlju. Scenografska dinamičnost ogleda se u odvijanju radnje na različitim mestima, koja su od samog početka jasno definisana na sceni: studio, kafić, most. Povremenim osvetljavanjem jednog od njih, razbija se simultanost priča, a publika u tom trenutku postaje svedok razvoja jednog ljudskog odnosa, često praćenog egzistencijalnom krizom.
Luka (Lazar Nenadović) i Maksim (Nikola Brun) su dečaci koji veći deo svog vremena provode na mostu, gde postaju očevici najrazličitijih emotivnih previranja kod ljudi. Pa ipak, i sami su nosioci unutrašnjih borbi, koje pokušavaju da sakriju, a koje njihovi postupci odaju. U ponašanju dvojice dečaka nazire se i disfunkcionalnost porodica iz kojih potiču, a koju pokušavaju da uguše (ili pak nadoknade?) glasnom muzikom, agresivnošću, marihuanom... Nedostatak empatije i sveprisutna dokolica neraskidivi su deo svakodnevice milenijalaca. Na taj način, most dobija dvostruku simboliku: predstavlja sponu, životnu prekretnicu pred kojom se svaka mlada osoba nalazi, ali ujedno postaje i opasnost jer joj omogućava da, pod pritiskom nadolazećih godina i nagomilanih problema, prekine to agonalno stanje skokom u propast.
Jedan od likova koji umalo okončava svoj život pred dvojicom dečaka jeste lik policajca (Filip Paprić). On je nezaobilazni nosilac (katkad i crnog) humora na sceni. Duboko nesrećan u ljubavi i rastrzan između supruge i mlade ljubavnice, on postaje parodirani romantičarski „junak” koji odlučuje da sebi prekrati ljubavne muke na „herojski” način – samoubistvom zbog žene koju voli. Njegova letargičnost i besciljnost dovode ga do neuspeha na svim poljima – ne uspeva čak ni da sebi oduzme život, čime se njegov lik ismeva do krajnjih granica.Jedna od ljubavnih priča koje dobijaju svoj epilog na sceni tiče se oženjenog fotografa (Ognjen Ivanov) i zgodnog modela (Olja Nikolić), koja je neprežaljena ljubav pomenutog policajca. Neurotična zbog svoje nesnađenosti u životu, ali i nedovoljno prefinjenih reklama koje je primorana da snima, svoje frustracije ispoljava zaljubljujući se u pogrešne, tačnije oženjene muškarce.
S druge strane, u kafiću se odigrava scena upoznavanja Isidore (Jana Martinov) i Vuka (Vlada Paprić). Ono počiva na nesigurnosti i brzopletosti, ali i iskrenosti i spontanosti, koje ovo dvoje mladih vode do istinskog zaljubljivanja. U njihovim naglas izrečenim mislima, odnosno „pogrešnim” i „pravim” odgovorima upućenim onom drugom, pojedinac prepoznaje sebe, što u njemu izaziva smeh, ali ga i podseća na ranjivost prisutnu u tom periodu sazrevanja.
Neodlučnost, pa čak i strah otkrivaju se i u odnosu između Maksima i mlade konobarice (Mia Jovanović) u kafiću, međutim, ovu ljubavnu priču krasi srećan kraj.
Izvanredna uigranost mladih glumaca, ali i njihovo uverljivo oživljavanje likova na sceni doprinose svojevrsnoj vedrini samog komada, koja se s lakoćom prenosi i na gledaoce. Pa ipak, „Ljubav je kao čokolada” je pozorišni komad ne samo o slučajnim, iskrenim zaljubljivanjima adolescenata, već i o prijateljstvu, ali ponajviše o osetljivosti jednog perioda razvoja, u kome danas dominiraju besmisao, dosada, apatija. Iako je „ljubav”, odnosno zaljubljenost centralna tema ove predstave (dominantna čak i u samom nazivu), njenu vrcavost umanjuju brojni problemi mladih koji se naziru u njihovim međusobnim odnosima. Ozbiljnost tih problema data je samo u naznakama, ali i tako, nedovoljno obrađeni, oni navode na preispitivanje ne samo milenijalce, koji se i najviše prepoznaju u likovima, već i odrasle, koji se onda uče prepoznavanju kritičnog ponašanja kod mladih, ali i sprečavanju daljeg i dubljeg razvoja problemâ.
Foto: Dadov
